Wat Rusland doet is de negatie
van het zelfbeschikkingsrecht en dus van nationalisme

Wat Rusland doet, is de negatie van het zelfbeschikkingsrecht en dus van nationalisme
Matthias Storme

Matthias Storme

Wat Rusland doet is de negatie van het
zelfbeschikkingsrecht en dus van nationalisme

‘De gruwel van de Russische invasie in Oekraïne en de gevolgen ervan hebben niet enkel geleid tot een stroom aan Russische newspeak (term die voor het eerst door Orwell werd gebruikt in zijn dystopie ‘1984’) maar ook weer tot voorspelbare scheldpartijen aan het adres van het ‘nationalisme’.

Nochtans kan ‘de tegenstelling met volksnationalisme, in de beste traditie van de Vlaamse beweging, niet groter zijn’, schrijft professor Matthias Storme in Onaf.

Geen enkele reden dus om ons onafhankelijkheidsideaal op te bergen. Wel integendeel.

De oorlog in Oekraïne

De oorlog in Oekraïne heeft weinig met nationalisme te maken, behalve dan in de zin dat de Oekraïense natie zich verdedigt. Nationalisme in zeer strikte zin is het streven om staatsgrenzen te laten samenvallen met de grenzen van naties. Maar dat is uiteindelijk maar één mogelijke uitdrukking van het zelfbeschikkingsrecht der volkeren.

In mijn vorige column in Onaf herinnerde ik er nog aan “dat de uitoefening van het zelfbeschikkingsrecht niet noodzakelijk een keuze voor een onafhankelijke staat inhoudt. Een volk kan ervoor kiezen in een confederatie te gaan of deelstaat te zijn van een federatie, als dat de belangen van dat volk beter dient. Alleen is het dan voor dat volk zelf of zijn democratisch gelegitimeerde vertegenwoordigers om dat te beslissen”

Wat Rusland doet, is de negatie van het zelfbeschikkingsrecht en dus van nationalisme
We kunnen wel iets leren van de Oekraïners.

Russisch imperialisme

 

Een tweede nuance is dat naties heel vaak taalgemeenschappen zijn, maar daar zeker niet altijd mee samenvallen, zoals bv. Schotland ons duidelijk leert. Andere elementen van verbondenheid kunnen maken dat ook groepen die niet de nationale taal of de belangrijkste nationale taal spreken, zich deel kunnen voelen van die natie. Het was historisch mogelijk geweest dat de Walen zich als behorend tot de Nederlandse natie zouden
beschouwen, al is de kans daarop nu toch wel zeer klein geworden. En de Russische moord- en plundertochten
hebben de meeste Russischtalige Oekraïners (er ten dele gekomen door russificatiepogingen onder Stalin) wellicht Oekraïenser gemaakt dan ze voorheen ooit waren.

Een moordende onderwerpings- en plundertocht jegens een andere natie is evenwel precies de negatie van het
zelfbeschikkingsrecht en dus van nationalisme. Het is een vorm van imperialisme, net zoals het eisen dat landen tegen hun wil van een bepaalde ‘invloedssfeer’ zouden deel uitmaken een vorm van imperialisme is.

Dit wil nog niet zeggen dat alle vormen van imperialisme steeds even kwaadaardig zijn. Er zijn in de geschiedenis wel imperia geweest zonder veel imperialisme, met ‘zachte vleugels’, waaronder het zelfbeschikkingsrecht in grote mate werd geëerbiedigd. Ze zijn zeldzaam gebleven.

  • ONAF het ledenmagazine van de VVB

  • Categorieën

  • De cartoons van Van Mol. Bekijk ze hier

  • Nieuws berichten archief

  • "Het Russische imperialisme is zelden iets anders dan bloederig geweest."

    Wat Rusland doet is de negatie van het zelfbeschikkingsrecht en dus van nationalisme

    Het Russische imperialisme in ieder geval is al eeuwenlang zelden iets anders dan bloederig geweest. Het gaat uit van een onderscheid tussen het Russische volk en de Russische ‘wereld’ waarin andere volkeren op hun best van de Russische ‘vrede’ mogen genieten en op hun slechtst worden gedeporteerd en afgeslacht. 

    Inspiratie

    Wat Rusland doet, is de negatie van het zelfbeschikkingsrecht en dus van nationalisme

    De tegenstelling met volksnationalisme in de beste traditie van de Vlaamse Beweging kan niet groter zijn. Een deel van die Beweging heeft zich anderzijds inderdaad een goede 80 jaar geleden laten strikken door een vergelijkbare Herrenvolk-ideologie. Dat is vandaag echter geen reden om het volksnationale ideaal te verwerpen, maar integendeel om het opnieuw te verdedigen en binnen de grenzen van onze mogelijkheden hulp en bijstand te bieden aan het bedreigde Oekraïense volk. Net zoals van de Polen of de Balten kunnen we ook van de Oekraïners wel iets leren over gepaste eerbied voor en dan ook fierheid op onze eigen cultuur én iets van de hunne opsteken, die al zovele eeuwen met Europa is verbonden.

    Deel dit bericht op uw sociale mediakanalen of verzend de link met een e-postbericht.

    Facebook
    Twitter
    LinkedIn
    Pinterest
    Telegram
    WhatsApp
    E-Post